Szukaj

techniki

kredka - jest to technika zwykle wykonywana na papierze, pozwalająca na uzyskanie różnorakich efektów wizualnych w zależności od rodzaju zastosowanej kredki czy rodzaju gestu artysty przy wykorzystaniu tego medium. Wśród kredek możemy wyróżnić ołówkowe, pastelowe, świecowe, akwarelowe i artystyczne. Zwykle produkowane są z kolorowej pasteli, kredy bądź węgla drzewnego. Podstawowym rodzajem pracy, jaką możemy uzyskać kredkami, jest rysunek. Linearne kompozycje przy pomocy kredek ołówkowych są podstawowym ćwiczeniem, z którym spotykamy się już w dzieciństwie. Inną techniką jest tzw. malarstwo kredkami, polegające na operowaniu plamą barwną przy pomocy miękkich kredek bądź powierzchni bocznych kredek ołówkowych. W rezultacie otrzymujemy kompozycję przypominającą malarstwo przy użyciu farb, choć w czasie jej powstawania artysta nie ma możliwości mieszania kolorów w sposób tak swobodny, jak np. w malarstwie akrylowym czy olejnym.

ołówekjest to najpopularniejsze i narzędzie artystyczne, którego nazwa pochodzi od ołowiu, a więc materiału, z którego tworzono je w średniowieczu; dopiero w czasach renesansu ołów został zastąpiony przez grafit w oprawie drewnianej. Współczesne ołówki posiadają oznaczenia zgodne z Polską Normą Urzędową: B (black), H (hard), F (firm). Zależnie od rodzajów ołówka, artysta może uzyskać różne rodzaje linii.

węgieltechnika ta jest jedną z najstarszych praktyk artystycznych w historii ludzkości. Węgla drzewnego używano w epoce paleolitu do tworzenia rysunków naskalnych (przykładem mogą być słynne „freski” w jaskini Lascaux). Istnieje twarda oraz miękka odmiana węgla. Do wykonywania rysunków używa się węgla rysunkowego, który powstaje na skutek sprasowania rozdrobnionego węgla z dodatkiem iłu oraz specjalnej substancji wiążącej. Tak powstanę narzędzie pozwala na wykonanie niezbyt precyzyjnej, zwykle wielkoformatowej kompozycji o walorach światłocieniowych, z mocnymi, trudnymi do wymazania kreskami. Od siły nacisku rysika na papier oraz gatunku węgla zależy intensywność jego barwy. Najpopularniejszym podłożem dla węgla jest biały, szary albo wielokolorowy papier, w przypadku którego można dodatkowo zastosować białą kredę do podkreślenia jasnych fragmentów kompozycji. Do utrwalenia rysunku węglem niezbędna jest fiksatywa, a więc specjalny roztwór chemiczny, który zwykle wykorzystywany jest do skrócenia czasu schnięcia farby olejnej. Węgiel był powszechnie używany przez artystów średniowiecznych oraz renesansowych do tworzenia szkiców przygotowawczych pod wielkie kompozycje malarskie oraz freski.

pastel - technika ta zaliczana jest zarówno do technik malarskich, jak i rysunkowych. Wykorzystuje ona kolorowe sztyfty, które, w zależności od sposobu produkcji, mogą posiadać formę ołówków pastelowych, pasteli miękkich, twardych, olejnych, wodnych, kredowych, woskowych. W malarstwie europejskim funkcjonuje od wieku XV, ale największą popularność zyskała w wieku XVIII, wśród artystów specjalizujących się w portretach. Jako podobrazie wykorzystuje się pergamin, papier, płótno czy karton o matowej fakturze. Pastele nie wnikają w podłoże, ale pozostają na powierzchni, dlatego wymagają zabezpieczenia przed osypywaniem się. W czasach renesansu technika malowania pastelami służyła w głównej mierze do tworzenia szkiców przygotowawczych pod obrazy.

akwarela - jest to technika wykorzystujące farby wodne, zwane akwarelowymi. Znana już w starożytnym Egipcie, zaistniała jednak w świadomości artystycznej dopiero w czasach renesansu. Niezwykle popularna w XIX wieku, kiedy stosowano ją jako szybką technikę doskonale sprawdzającą się w warunkach plenerowych. Akwarele posiadają mocno rozcieńczone w wodzie pigmenty, przez co dają efekt półprzezroczystych plam barwnych na podłożu (zwykle papierowym, szybko wchłaniającym wodę). Uzyskana kolorystyka jest delikatna i pastelowa, dlatego akwarele stosuje się najczęściej do malowania pejzaży oraz subtelnych portretów. Technika ta wymaga dobrego warsztatu artystycznego, gdyż uniemożliwia wykonywanie retuszy i poprawek. Przy malowaniu akwarelą nie stosuje się białego koloru, traktując prześwitujące przez warstwę farby podłoże papierowe jako część kompozycji kolorystycznej. Istotne jest odpowiednie przygotowanie kartki papieru przed przystąpieniem do malowania – należy ją namoczyć, a następnie pozostawić do wyschnięcia, przypinając ją pinezkami do płaskiej powierzchni. Po wyparowaniu wody, papier zyska naprężenie i nie będzie się marszczył w czasie nakładania farby akwarelowej.

linoryt - jest to technika graficzna, której efekt jest bardzo zbliżony do najstarszej z technik wypukłego druku, a więc drzeworytu. Tworzenie linorytu również można przyrównać do produkcji drzeworytu langowego, z tą tylko różnicą, iż zamiast w drewnie, żłobienia wykonuje się w linoleum. Jest to utwardzona masa z włókna lnianego, kalafonii, mączki drzewnej, oleju lnianego i pigmentu, którą nakłada się na tkaninę jutową. Wynalazcą linoleum jest Frederick Walton, zaś do masowej produkcji zostało wprowadzone już w 1864 roku. Linoleum umożliwia rycie w nim za pomocą noża i dłuta w różnych kierunkach, zaś późniejsze odbitki uzyskuje się na prasie ręcznej albo za pomocą kostki introligatorskiej, odbijając na papierze wycięty rysunek pomalowany farbą.

akwaforta - test to technika, której nazwa oznacza w dosłownym tłumaczeniu „mocną wodę” – tak nazywano bowiem kwas azotowy, przy pomocy którego wytrawiano płytę metalową w celu uzyskania odpowiedniej kompozycji. Akwaforta to rodzaj druku wklęsłego, wykonywanego poprzez odbicie na mokrym papierze miedzianej lub cynkowej płyty, która wcześniej została wypolerowana, odtłuszczona i pokryta mieszanką żywicy, asfaltu i wosku. Rysunek wykonuje się igłą rytowniczą, a płyta trafia do kwasu. Wytrawione zostają fragmenty, które nie zostały pokryte werniksem, a więc wspomnianą mieszanką z żywicy. Początki akwaforty sięgają XVI wieku i do dziś technika ta cieszy się popularnością wśród artystów.

batik - jest to technika polegająca na pokryciu tkaniny woskiem a następnie zabarwieniu jej; w ten sposób miejsca pod woskiem pozostają niezabarwione. Kolejne etapy kąpieli w barwinku można powtarzać, pokrywając woskiem wybrane fragmenty tkaniny. Batik można stosować nie tylko na tkaninie, ale również na drewnie czy papierze. Technika ta znana była już w starożytności w Egipcie, ale największą popularność zdobyła w Dalekiej Azji (Chiny, Japonia, Indonezja). Szczególnie cenione są tkaniny batikowe pochodzące z Jawy. Motywy dekoracyjne z tego regionu stosowane na batikach mają znaczenie symboliczne lub związane są z lokalną kulturą; poszczególne regiony Jawy wypracowały swój własny system produkcji batiku oraz zastosowanych form i kolorów. Na północy wyspy możemy na przykład spotkać krzykliwe barwy oraz motywy roślinno-zwierzęce; z kolei w południowej części Jawy tkaniny batikowe posiadają geometryczne wzory oraz stonowane kolory. W Europie batiki były rozwijane jako technika artystyczna dopiero w końcu XIX wieku, zwłaszcza przez artystów tworzących w stylu secesyjnym. W Polsce dużą popularność zdobyła w dwudziestoleciu międzywojennym, kiedy techniką batiku barwiono szale jedwabne.

Koszyk

Twój koszyk jest pusty.

Zainwestuj w sztukę